PROGRAMA DE LATÍN IV – 2012
Dra. Martha Elena Montemayor Aceves
PRIMERA PARTE: SINTAXIS LATINA
1. Subordinación
Oraciones completivas, relativas y adverbiales.
Clasificación de las oraciones adverbiales: causales, temporales, temporales-causales, condicionales, finales, comparativas, consecutivas, concesivas.
2. Formas impersonales del verbo
Infinitivo, participio, gerundio, gerundivo, supino.
3. Traducción
Selección de fragmentos de textos de autores varios :
Tito Livio, Suetonio, Ovidio, Virgilio, Séneca, Aulo Gelio, Rafael Landívar.
SEGUNDA PARTE: CULTURA LATINA (nociones generales)
1. Concepto de mito y principales dioses romanos. Mito de origen.
2. La religión romana: sacerdotes, augures, arúspices, pontífices, flámines,
Cultos mistéricos: los órficos, los eleusinos y los dionisiacos.
3. Mito del origen de la ciudad de Roma.
4. Historia de Roma: Época de los reyes, república, imperio.
5. El hombre romano, su vida política.
6. La mujer romana, sus costumbres.
7. Época de Augusto. Literatura.
Lecturas:
1. Virgilio, Eneida, Selección. 2. Ovidio, Metamorfosis, Selección. 3. Apuleyo, “La historia de Psique y Amor” en El asno de oro.
Evaluación:
La parte de lengua se evaluará con tres exámenes de traducción (50%). La parte de cultura latina se evaluará con las lecturas comentadas en clase, para lo cual es indispensable la asistencia, puntualidad y participación.
Al final del curso, el alumno hará un trabajo (investigación o ensayo), en el que desarrollará cualquier tema relacionado con las lecturas comentadas en clase (50%). Se evaluarán únicamente a los alumnos que tengan el 80% de asistencia mínimo.
Bibliografía :
Albrecht, Michael von, Historia de la literatura romana, 2 vols., Herder, Barcelona, 1999.
Apuleyo, El asno de oro, Edit. Gredos.
Bayet, Jean, La religión romana, Madrid, 1984.
Bayet, Jean, Literatura latina, Ariel, Barcelona, 1966.
Buchner, Karl, Historia de la literatura latina, Labor, Barcelona, 1968.
Daremberg-Saglio, Dictionnaire des antiquités grecques et romaines, Akademische Druck, Verlagsanstalt, Austria, 1969.
Ferro Gay y Benavides, Jorge, De la sabiduría de los romanos, UNAM.
Grimal, Pierre, Diccionario de Mitología griega y romana, Paidós, 1989.
Guillén, José, Vrbs Roma, vida y costumbres de los romanos, 3 tomos, Ediciones Sígueme, Salamanca. (Tomo 1: La vida privada. Tomo II: La vida pública. Tomo III: Ejército y religión).
Madaule, Jacques, César, Editorial Universitaria de Buenos Aires.
Millares Carlo, Agustín, Historia de la literatura latina, F.C.E., México.
Montanelli, Indro, Historia de Roma, Plaza Janés, Barcelona.
Ovidio, Las Metamorfosis, Introducción de Bonifaz Nuño en BSGRM, UNAM, México.
Suetonio, Vida de los doce césares, Edit. Gredos.
Tito Livio, Desde la fundación de Roma, UNAM, BSGRM.
Virgilio, La Eneida, Introducción de Bonifaz Nuño, colección Bibliotheca Scriptorum Graecorum et Romanorum Mexicana, UNAM, México.
Virgilio, La Eneida, intr. Vicente Cristóbal, trad. Javier de Echave, Gredos, Madrid, 1997.
Ejercicio 1
Constat Aeneam ab simili clade domo profugum, sed ad maiorum rerum initia ducentibus fatis, primo in Macedoniam uenisse, inde in Siciliam quaerentem sedes delatum, ab Sicilia classe ad Laurentem agrum tenuisse. Troia et huic loco nomen est. Latinus rex audiuit multitudinem Troianos esse, ducem Aeneam, filium Anchisae et Veneris, cremata patria, domo profugos sedem condendaeque urbi locum quaerere. Is filiam suam Aeneae in matrimonium dedit. Oppidum condunt; Aeneas ab nomine uxoris Lauinium appellat.
Proca deinde regnat. Is Numitorem atque Amulium procreat; Numitori, qui stirpis maximus erat, regnum uetustum Siluiae gentis legat. Plus tamen uis potuit quam uoluntas patris aut uerecundia aetatis: pulso fratre Amulius regnat. Addit sceleri scelus: stirpem fratris uirilem interemit: fratris filiae Reae Siluiae per speciem honoris, cum uestalem eam legisset, perpetua uirginitate spem partus adimit. Vi compressa uestalis, cum geminum partum edidisset, seu ita rata, seu quia deus auctor culpae honestior erat, Martem incertae stirpis patrem nuncupat. Sed nec dii nec homines aut ipsam aut stirpem a crudelitate regia uindicant: sacerdos uincta in custodiam datur: Amulius pueros in profluentem aquam mitti iubet. Tenet fama, cum fluitantem alueum quo expositi erant pueri tenuis in sicco aqua destituisset, lupam sitientem ex montibus qui circa sunt ad puerilem uagitum cursum flexisse; eam summissas infantibus adeo mitem praebuisse mammas, ut lingua labentem pueros, Faustulus, magister regii pecoris, inuenerit. Ab eo ad stabula Larentiae uxori educandos [eos] datos [esse].
Ita Numitori Albana re permissa Romulum Remumque cupido cepit in iis locis ubi expositi ubique educati erant urbis condendae. In turba ictus Remus cecidit. Ita solus potitus [est] imperio Romulus; condita urbs conditoris nomine appellata [est].
Tito Livio, Ab urbe condita, lib. I, 1-7.